28 Οκτωβρίου 2009

Γιορτάζουμε σήμερα  την 28η του Οκτώβρη, γιορτάζουμε την ιστορική επέτειο του θρυλικού ΟΧΙ που αντέταξε ο λαός μας στη φασιστική πρόκληση. Θυμόμαστε σήμερα όσους έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας. Θυμόμαστε όλους τους πατριώτες που χάρισαν στον κόσμο την πρώτη αντιφασιστική νίκη. Τιμάμε τους νεκρούς μας τιμάμε κι όσους αγωνιστές βρίσκονται σήμερα ακόμη ανάμεσά μας.

τη ζωή των εθνών, κυρίες και κύριοι, υπάρχουν ημερομηνίες ορόσημα, που καθορίζουν την πορεία τους και αποτελούν πραγματικές αφετηρίες. Είναι αφετηρίες για την άνοδο στις πιο ψηλές κορυφές. Στις κορυφές  από τις οποίες τα έθνη μπορούν να αντικρίσουν όλη την ιστορική τους διαδρομή.

Από την κορυφή της 28ης Οκτωβρίου μπορούμε ν' αγναντέψουμε την πορεία της φυλής μας και μπορούμε να το κάνουμε χωρίς φόβο. Μπορούμε να σταθούμε με το κεφάλι ψηλά και ν' αντικρίσουμε κατάματα όλες τις μεγάλες στιγμές στην πορεία του Ελληνικού Έθνους. Κάθε μια και ένας μεγάλος σταθμός και κάθε σταθμός ένα τρόπαιο τιμής από τα οποία αντλούμε δύναμη και πίστη για το μέλλον.

Η 28^η Οκτωβρίου ήταν ίσως η πιο θριαμβευτική επικύρωση της εθνικής μας συνείδησης. Αυτή η συνείδηση είναι που προστάζει τα έργα μας και διαμορφώνει τους στοχασμούς μας. Αυτή είναι που μας υπαγορεύει, από το απώτατο παρελθόν ως το πιο κοντινό παρόν, τα ίδια συναισθήματα τιμής , αξιοπρέπειας , ελευθερίας και πολιτισμού.

Αυτή είναι που οδηγεί τα βήματά μας σε πράξεις ηρωικές, που μόνο εμάς δεν καταπλήσσουν, και αποφάσεις παράτολμες, που μόνο εμείς ξέρουμε τη λογική που τις δικαιολογεί.

Έτσι άλλωστε ενεργεί, στοχάζεται, αποφασίζει και αγωνίζεται ο αιώνιος έφηβος, που λέγεται Ελληνισμός. Και έτσι θα εξακολουθεί να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο στη λεωφόρο της ιστορίας του. Είναι ο δρόμος με τις πατημασιές από τα εκατομμύρια των προγόνων, που πέρασαν από εδώ, τον περπάτησαν και τα βήματά τους άφησαν σημάδια από ιδρώτα και αίμα πάνω στο χώμα.

Η 28^η Οκτωβρίου μας δίνει την ευκαιρία για μια πιο αισιόδοξη, πιο ελπιδοφόρα ματιά πάνω σε μνήμες πόνου και καταστροφής, όπως αυτές που προκαλεί ένας πόλεμος. Δείχνει το μέγεθος της εθνικής αλληλεγγύης ανάμεσα στους Έλληνες. Άλλωστε χωρίς το στοιχείο αυτό χάνει το νόημά του ακόμη και ο ηρωισμός όσων πραγματικά πολέμησαν ή συνέβαλαν με τις δικές τους προσωπικές θυσίες στον κοινό αγώνα και δεν βολεύτηκαν στα μετόπισθεν.

Η αλληλεγγύη τότε εκδηλώθηκε γύρω από έναν  κοινό σκοπό. Συνεπώς η 28η Oκτωβρίου μάς άφησε ως παρακαταθήκη και την ελπίδα που συνδέεται με ένα προσαρμοσμένο στα σημερινά δεδομένα πατριωτισμό, με μια προσπάθεια για ν' αντιμετωπίσουμε αλληλέγγυα τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας.

Κυρίες και Κύριοι

Νέοι και Νέες

Η ζωή των εθνών μετριέται με τους αιώνες και όχι με τα χρόνια όπως η ζωή των ανθρώπων. Έρχεται μια μέρα που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής τους ταυτότητας. Τέτοια μέρα είναι για μας η 28η Οκτωβρίου. Αυτή τη μέρα ο νεώτερος Ελληνισμός έδωσε εξετάσεις μπροστά στην ιστορία..
Κανείς όμως δε μπορεί να τη διαγράψει από τη δική μας ιστορία, από τη δική μας μνήμη και από τη δική μας ζωή. Γιατί ένα έθνος που χάνει την ιστορική του μνήμη, ένα έθνος που αφήνει να παραλύσει μέσα στη ψυχή του η δύναμη της κληρονομιάς του, είναι ένα έθνος που βαδίζει προς την ανυπαρξία. Είναι ένα έθνος που πολλές φορές το μόνο που του απομένει είναι να διαλέξει τον αφέντη που θα δεχθεί να του βάλει τις χειροπέδες. Όμως ο Ελληνικός Λαός θα έχει για πάντα ως ύψιστο ιδανικό την ελευθερία

Σήμερα τελικά μας δίνεται για άλλη μια φορά η ευκαιρία να ζωντανέψουμε στη μνήμη μας και στην καρδιά μας ένα απίστευτης γενναιότητας και ομοψυχίας γεγονός όπως αυτό του έπους της 28^ης Οκτωβρίου.

Είναι το γεγονός που μας βοηθά να συλλογιστούμε το σήμερα και να στοχοθετήσουμε το αύριο. Να σκεφτούμε μαζί με τον μεγάλο μας συγγραφέα Στρατή Μυριβήλη «από που ήρθαμε, ποιές στράτες περάσαμε, σε ποιό ριζικό τραβάμε».

Δεν θα σταθούμε σήμερα σε πανηγυρικούς και θριαμβολογίες . Καμιά εξιστόρηση, καμιά περιγραφή, καμιά απεικόνιση, δε μπορεί να αποδώσει με λόγια την ουσία της ηρωικής εκείνης πραγματικότητας του έπους του 40.

Τούτο γιατί οι αγωνιστές του 40 απαιτούν από μας κάτι πιο απλό. Απαιτούν  να σκύψουμε για λίγο στη θυσία τους και να αντλήσουμε απ' αυτή οποιοδήποτε προβληματισμό και ερέθισμα αποβεί χρήσιμο για τη δική μας ζωή, για το δικό μας αγώνα που καθημερινά κι αδιάκοπα συνεχίζεται.

Στέλνουν οι αγωνιστές του 40 το δικό τους μήνυμα στις νεότερες γενιές. Το στέλνουν μέσα από τους στοίχους του Βαλαωρίτη : « 'Τ' αντρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη». Είναι σύμφωνα με τον ποιητή η θυσία της παλιάς γενιάς που πυροδοτεί τη ζωή της νέας. Άλλωστε και η ίδια η ιστορία δεν είναι παρά ένας ατελείωτος διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν.

Εμείς οι Έλληνες έχουμε την τύχη οι ρίζες μας να είναι ριγμένες σ' ένα παρελθόν μοναδικό στον κόσμο.

Άλλωστε αν για κάθε λαό η σχέση του με τα περασμένα έχει εξαιρετική σημασία, για την Ελλάδα δεν είναι νοητή η σταδιοδρομία της μέσα στο σύγχρονο πολιτισμό, αν η ζωή μας δεν ανθίσει πάνω στο χώμα που κρατεί τις ρίζες της.

Και είναι υποχρέωση αυτό για τους Έλληνες.

Τούτη η υποχρέωση μας οδηγεί στις μέρες εκείνες του '40 όχι για να επαναπαυτούμε στις λαμπρές δάφνες του παρελθόντος αλλά για να μετουσιωθούν αυτές σε  αξίες και να γίνουν σπέρματα νέας ζωής.

Κυρίες και Κύριοι

Νέοι και Νέες

Το  έπος όμως του '40 πυροδότησε την εξίσου μεγαλειώδη εθνική αντίσταση. Ο μέχρι θανάτου αγώνας απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα σε πόλεις και χωριά, χωρίς ανάπαυλα. Χωρίς το έπος της Αλβανίας δεν θα υπήρχε το έπος της Αντίστασης. Ο λαός ενώθηκε στον πόλεμο. Η δυστυχία, η πείνα, ο θάνατος ύφαναν μια πρωτόγνωρη αλληλεγγύη, διαμόρφωσαν μια προχωρημένη κοινωνική συνείδηση.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα ρίζωσαν τα εθνικοαπελευθερωτικά μηνύματα βρήκε τη λαμπρότερη έκφρασή του το αντιστασιακό κίνημα του λαού μας. Με τις ιδέες αυτές γαλουχήθηκε όλος ο λαός και αναπτύχθηκε  ένα μεγάλο πατριωτικό κίνημα. Όλοι βρήκαν τη δική τους περπατησιά.  Εργαζόμενοι, γυναίκες, επιστήμονες, διανοούμενοι, νεολαίοι.

Οργανώθηκε η εποποιία της Εθνικής μας Αντίστασης που κινητοποίησε το λαό, τον οργάνωσε και του ξανάδωσε την πίστη στη νίκη. Γι αυτό θα ήταν παράλειψη και ασέβεια στην ιστορική μνήμη για μας τους Έλληνες, αν παράλληλα και μαζί με τους αγωνιστές του εθνικοαμυντικού μας αγώνα του 40 - 41 δεν τιμούσαμε και τους αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα της περιόδου 41-44. Τούτο γιατί η εθνική μας αντίσταση δεν είναι παρά η συνέχιση με άλλες μορφές του υπέρτατου ηρωισμού και αυταπάρνησης,  του τιτάνιου αγώνα κατά του φασιστικού άξονα.
«Με την αντίσταση αυτή οι ηθικοί ορίζοντες της ιστορίας πλάτυναν απρόσμετρα» θα πει μεγάλος ποιητής μας Άγγελος Σικελιανός.

Τελικά το μεγάλο κεφάλαιο που άνοιξε με το έπος της Πίνδου, και συνεχίστηκε με την Αντίσταση, αποτελεί πράγματι μια από τις λαμπρότερες σελίδες της νεότερης Ιστορίας μας.

Φίλες και φίλοι
Από τότε μέχρι σήμερα οι εποχές άλλαξαν. Τα όπλα ηχούν διαφορετικά. Εκτός από τους κινδύνους κατά της εδαφικής μας ακεραιότητας, η εγκληματικότητα, η βία όλων των αποχρώσεων, ο ρατσισμός , η διαφθορά, η εγκατάλειψη της παράδοσης και η παραχάραξη της ιστορίας των λαών σε μια παγκοσμιοποιημένη και ισοπεδωτική κοινωνία είναι οι εφιάλτες που εμφανίζονται και προκαλούν παγκόσμια  ανατριχίλα .

Ο αιώνιος έφηβος , ο Ελληνισμός, πρέπει να ξεκινήσει μια νέα πορεία. Έχει για εμάς τους έλληνες ανοιχτά , απλήρωτα γραμμάτια η Ιστορία. Το πιο βαρύ, αυτό που η παγκόσμια κοινότητα οφείλει να ξοφλήσει εδώ και τώρα, είναι το Κυπριακό. Η μαρτυρική Κύπρος περιμένει. Εκεί στη μεγαλόνησο οι Έλληνες έχουν άλλο ένα μεγάλο ραντεβού με την ιστορία. Η κατάφορη αδικία, η καταπάτηση κάθε έννοιας νομιμότητας, ο διασυρμός και των πλέον στοιχειωδών αρχών του διεθνούς δικαίου προσβάλλουν πάντα το κοινό αίσθημα και προκαλούν τους φίλους της ειρήνης και της ελευθερίας σε όλη τη γη.

Και σ' αυτό το μαρτυρικό χορό των αδικημένων που σέρνει η μεγαλόνησος ακολουθούν λαοί της Αφρικής , της νότιας Ασίας, της Λατινικής Αμερικής. Όλοι της γης οι κατατρεγμένοι και αδικημένοι.

Νέες μάχες απαιτούνται, νέες μάχες πραγματικές μα και ηθικές και πνευματικές. Μάχες ενάντια στην ισοπέδωση των πολιτισμών, ενάντια στην απόγνωση, στη φτώχεια , στην πείνα, στη διαρκή κρίση και στη μοναξιά.

Οι νέοι όλης της γης καταγγέλλουν  με το δικό τους τρόπο και τη δική τους μοναδική φωνή την ανισότητα, τον πόλεμο και την οικολογική καταστροφή.

Ζητούν ευκαιρίες, ζητούν δρόμους και διεξόδους σε μια κοινωνία κατάφορα άδικη για τους πολλούς και τόσο εύκολη για τους λίγους.  Πορεύεται τελικά σήμερα η ανθρωπότητα, άρα και οι Έλληνες , ένα νέο δρόμο μαρτυρίου αφού λαοί ολόκληροι αφανίζονται και παιδιά λιμοκτονούν στο όνομα της υπερσυσσώρευσης του πλούτου σε μερικές χιλιάδες χέρια. Οι ισχυροί άνοιξαν νέου τύπου κρεματόρια για ένα πόλεμο ακήρυχτο που αιχμαλωτίζει και κατακαίει τις ψυχές των νέων ανθρώπων. Απαιτείται λοιπόν μια νέα έκρηξη συλλογικότητας ενάντια στον ατομικισμό των ημερών.

Σήμερα που ο άνθρωπος αλλοτριώνεται ολοένα και περισσότερο, που στο όνομα κάποιων βάναυσα κακοποιημένων εννοιών ποδοπατείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και συντρίβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ΟΧΙ των αγωνιστών του '40  έχει ένα ιδιαίτερο βάρος, μια ιδιαίτερη σημασία, γίνεται η σφιγμένη γροθιά στα υψωμένα χέρια των αγωνιστών για λευτεριά, ειρήνη και δημοκρατία.

Η 28η Οκτωβρίου επαναφέρει στη μνήμη μια μεγάλη παράδοση συλλογικότητας, από την οποία εμείς οι Έλληνες μπορεί να αντλούμε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του παρόντος.

Και χρειάζεται ιδίως σε μια εποχή που οι έννοιες της προσφοράς, της προσωπικής ευθύνης ,της εθνικής αξιοπρέπειας και της ηθικής δέσμευσης γίνονται διφορούμενες ή υπηρετούν ιδιοτέλειες και συνεπώς αλλάζουν παντελώς νόημα.

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί για την Ελλάδα και τον απανταχού της γης ελληνισμό ένα από τα μεγάλα ορόσημα της νεότερης ιστορίας. Είναι όμως ταυτόχρονα και ένα σύμβολο αγώνα και θέλησης των εθνών που επιλέγουν να ζουν ελεύθερα.

Η ημέρα αυτή είναι για όλους μας ημέρα εθνικής υπερηφάνειας, αλλά και απότισης της οφειλόμενης τιμής σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν, πολέμησαν, θυσιάστηκαν, υπέφεραν και υπέμειναν τις κάθε είδους κακουχίες, προκειμένου να διαφυλάξουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας.

Παράλληλα, η επέτειος αυτή, όπως και κάθε επέτειος, λειτουργεί ως μια αφορμή και μια ευκαιρία να αναλογιστούμε τα ιστορικά γεγονότα, να ξαναδιαβάσουμε και να μελετήσουμε τα ιστορικά κείμενα, να αναδιφήσουμε στο χθες, να ζωντανέψουμε νοερά το παρελθόν και να αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

Το έπος του 1940 και ο αγώνας των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποδεικνύουν περίτρανα πως οι μεγάλες και ηρωικές στιγμές, οι σημαντικές και τελικά ένδοξες σελίδες της Ιστορίας γράφονται με τη δύναμη και την ορμή της  ομοψυχίας. Το έπος του '40 είναι το έπος ενός ομονοούντος έθνους.

Δεν πρόκειται απλώς για μια λαμπρή ιστορία στο πεδίο των μαχών.

Γι αυτό το μήνυμα του ΟΧΙ έχει ένα βαθύ εθνικοενωτικό περιεχόμενο. Πρέπει και μπορεί να μας κάνει να σταθούμε αποφασιστικά απέναντι στους τωρινούς εχθρούς, να τους ξεκαθαρίσουμε ότι, δεν διεκδικούμε, αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα, και ότι αν χρειαστεί θα σταθούμε και πάλι αμετακίνητοι στις επάλξεις , έτοιμοι για ένα ακόμα βροντόφωνο, μυριόστομο, πανεθνικό ΟΧΙ.

Ας μείνει ήσυχος ο νομπελίστας ποιητής μας. «Ο ήλιος της δικαιοσύνης ο νοητός και η μυρσίνη η δοξαστική δε λησμόνησαν και δε θα λησμονήσουν τη χώρα μας».

Ποτέ πια Πόλεμος

Ποτέ πια Φασισμός

Ζήτω η 28^η Οκτωβρίου