25η Μαρτίου 2008

Έχει ειπωθεί ότι «το σπουδαιότερο γεγονός στην Ευρωπαϊκή ιστορία  ήταν η άλωση της Βαστίλλης». Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν μια πολύ μεγάλη ιστορική τομή.

Ωστόσο το πιο συγκλονιστικό γεγονός στην Ευρωπαϊκή διαδρομή, το γεγονός που πραγματικά συγκίνησε την ανθρωπότητα είναι η εξέγερση του 1821!

Άλλωστε νομίζω ότι η φράση «Ποτέ τόσοι λίγοι δεν κάμανε  τόσα πολλά για τόσους πολλούς όσα οι Έλληνες» αποτυπώνει απόλυτα τον ηρωικό χαρακτήρα της ελληνικής εξέγερσης

Τιμούμε λοιπόν σήμερα τους ήρωες της ελληνικής επανάστασης. Τιμούμε τους λαϊκούς αγωνιστές για τη μεγάλη, την απίστευτη υπέρβαση. Τιμούμε την ιστορία, τις αξίες και τις αρχές μας.

Για τους μεγάλους αγωνιστές, για τους ελεύθερους ανθρώπους, για τους γενναίους άνδρες και γυναίκες, τους δυνατούς,  αξίζουν πράγματι οι μεγάλοι λόγοι.

Για αυτούς όμως και η σιγή, για αυτούς τα δάκρυα και η οδύνη από τη θυσία.

Η απόδοση τιμής για τις μεγάλες αγωνιστικές στιγμές της ιστορίας μας και για τους επώνυμους και τους ανώνυμους πρωταγωνιστές της, αποτελεί αναμφίβολα επιτακτικό χρέος. Και για λαούς σαν το δικό μας που περνά ακόμα και σήμερα στιγμές εθνικής δοκιμασίας και αντιμετωπίζει κινδύνους επιβίωσης αυτό το χρέος αποτελεί μια κορυφαία αναγκαιότητα.

Γιατί πέρα από την οφειλόμενη απόδοση τιμής, μπορούμε και πρέπει να αντλούμε διδάγματα για τη συνέχιση και καταξίωση ενός αγώνα που δεν έχει ακόμα δικαιωθεί. Τα ανοικτά εθνικά προβλήματα, επιβάλλουν την αναδρομή στο παρελθόν ως ενέργεια αγωνιστικής αφύπνισης, ως βήμα εθνικής ανάτασης και ως έμπνευση για τις διαχρονικά άφθαρτες αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου.

Η μαρτυρική Κύπρος είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα ενός αγώνα διαρκούς και επώδυνου, ενός αγώνα για την κατάκτηση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Ενός αγώνα εναντίον κάθε ολοκληρωτικής και αυταρχικής πολιτικής.

Άλλωστε το 1821 αποτέλεσε ακριβώς ως ιστορική στιγμή, το μεγάλο και ρωμαλέο άλμα ενατένισης του Ελληνισμού προς την ίδια την ιδέα της ύπαρξης του.

Χωρίς την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση της 25ης Μαρτίου, ο Ελληνισμός ως εθνική οντότητα θα αποτελούσε υπόθεση ιστορικής αναδίφησης, γλωσσολογικής μελέτης και εθνολογικής έρευνας, μιας στατικής δηλαδή εγκυκλοπαιδικής και αρχειακής καταγραφής. Δεν θα ήταν η υπαρκτή δυναμική εθνική οντότητα του σήμερα.

Φίλες και φίλοι

Στον Ελληνισμό έχουμε επετείους που τις θεωρούμε εθνικές. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων συνέβησαν πολλά μεγάλα ιστορικά γεγονότα με εθνική σημασία, καθώς η Ελλάδα ελευθερωνόταν σταδιακά και κάθε τόπος είναι φυσικό να γιορτάζει τη μέρα της απελευθέρωσης του.

Μέσα στο πλήθος αυτό των εθνικών γιορτασμών, μοναδική και πρώτη μένει η 25η Μαρτίου. Κάθε χώρα, όσες πολλές και μεγάλες και αν είναι οι ιστορικές της ώρες, διαλέγει μια μοναδική στιγμή, μια μοναδική μέρα, μέσα στην οποία ενσαρκώνει όλο το είναι της, όλα τα ιδανικά της. Και αυτή είναι η μοναδική της Εθνική Γιορτή.

Στην 25η Μαρτίου συμπυκνώνεται η βούληση ενός λαού να αποκτήσει την πολιτική του ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία και μάλιστα ύστερα από την κατάπνιξη ενός άλλου μεγάλου κινήματος, της Γαλλικής Επανάστασης. Πρώτοι οι Έλληνες -μέσα σε μια Ευρώπη κυριαρχημένη από μοναρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα- πρόβαλαν την αρχή ότι κάθε λαός, που έχει αληθινή και όχι κατασκευασμένη εθνική συνείδηση, έχει και το δικαίωμα να διεκδικήσει την πολιτική του αυτονομία.

Η Ελληνική Εθνεγερσία έγινε το ανάχωμα απέναντι στην Ιερή Συμμαχία συμβάλλοντας στην αλλαγή ολόκληρης της πολιτικής ζωής στην Ευρώπη. Και αυτό κατορθώθηκε, όχι μόνο με την εύνοια μερικών κυβερνήσεων, αλλά με το πρωτόφαντο ρεύμα του φιλελληνισμού όλων των λαών της Ευρώπης και της Αμερικής.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολλές επαναστάσεις με ιερούς σκοπούς έγιναν από λαούς δουλωμένους και βασανισμένους. Καμιά όμως δεν προκάλεσε τέτοιον ενθουσιασμό, όσο η Ελληνική.

Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ποτέ δεν πλάστηκαν ειδικές λέξεις, που να σημαίνουν τους φίλους άλλων λαών και άλλων επαναστάσεων.

Μόνο για μια επανάσταση και μόνο για ένα λαό, σε όλες τις γλώσσες του κόσμου πλάστηκε η λέξη «φιλέλληνας» και «φιλελληνισμός», λέξεις που δεν αναφέρονται στην παγκόσμια λατρεία προς τους αρχαίους Έλληνες, αλλά στην αγάπη όλων των ελευθέρων ανθρώπων για τους αγωνιστές του 1821 και τους συνεχιστές εκείνου του αγώνα ως τις μέρες μας.

Αυτή η συμπάθεια οφειλόταν στην ιδέα που η Ελληνική Επανάσταση συμβόλιζε, στην εκθαμβωτική αίγλη κατορθωμάτων, που στη ψυχή χιλιάδων ανθρώπων συνέχιζαν τον ηρωισμό του Κυναίγειρου και του Λεωνίδα.

Ο δαυλός του Κανάρη δεν έλαμψε μόνο στα νερά της Χίου, φώτισε όλη την Ευρώπη της εποχής εκείνης.

Και όταν έπεσε το Μεσολόγγι δεν πένθησε μόνο η Ελλάδα αλλά ο πολιτισμένος κόσμος ολόκληρος.

Ακόμη και ο ολύμπιος Γκαίτε ένιωσε την πτώση του σαν σεισμό. Τα ευγενέστερα πνεύματα της εποχής, ο Σέλλεϋ, ο Βύρων, ο Πούσκιν, αισθάνονταν τότε σαν δικό τους τον αγώνα των Ελλήνων. Το φράγμα των υπερασπιστών της Ιερής Συμμαχίας, με πρωταγωνιστή το Μέττερνιχ, έσπασε μπρος σε ένα χείμαρρο ανώτερων ορμητικών αισθημάτων. Χωρίς αυτό το φιλελληνικό, το συναισθηματικό υπόβαθρο, τα συμφέροντα των μεγάλων για την απελευθέρωση που μόνο υστερότερα άρχισαν σιγά - σιγά να αναπτύσσονται, δεν θα άντεχαν, ούτε θα αποκτούσαν τη δύναμη που χρειάζονταν, για να σπάσει η αρχή, ότι κάθε μοναρχία είναι ιερή και απαραβίαστη.

Για το λόγο αυτό η Επανάσταση του 1821 στάθηκε μια κορυφαία καμπή όλης της ευρωπαϊκής ιστορίας και της ανέλιξης των πολιτικών ιδεολογιών.

Όμως η ιστορία και οι σημαντικές στιγμές της δεν αποτελούν αντικείμενο μελέτης για να γνωρίσουμε τι κατόρθωσαν άλλοι στο παρελθόν αλλά για να μάθουμε τι είναι σωστό να πράξουμε εμείς στο παρόν και στο μέλλον. Γιατί το παρελθόν είναι το μαντείο από όπου πρέπει να αντλούμε χρησμούς για το μέλλον μας.

Τα δραματικά, τα φωτεινά αλλά και τα σκοτεινά γεγονότα της εθνικής εξέγερσης πρέπει να είναι το Κρυφό Σχολειό κάθε Έλληνα, που θέλει ν στοχάζεται σωστά για τη μοίρα του τόπου του.

Συμπυκνωμένες βρίσκουμε μέσα στο οχτάχρονο διάστημα του αγώνα, όλες τις μεγάλες αλλά και τις μικρές στιγμές των Ελλήνων. Άλλες από αυτές πρωτοπαρουσιάζονταν από τα χρόνια του Ομήρου, άλλες αργότερα στα χρόνια της Αθηναϊκής Πολιτείας, άλλες από τα χρόνια που συγχρωτίζονταν ο ελληνισμός με παράταιρες και πρωτόφαντες συντηρητικές ιδεολογίες, άλλες που κληροδοτήθηκαν από το Βυζάντιο και τέλος άλλες μελανές δυστυχώς στιγμές που αμαύρωσαν και στιγμάτισαν την επικράτεια στα 400 χρόνια της σκλαβιάς.

Γι΄αυτό η αναδρομή στις μεγάλες στιγμές της εθνεγερσίας, η μελέτη των έργων και των ημερών της Επανάστασης του 1821 είναι η προσφορότερη μέθοδος αυτογνωσίας για κάθε στοχαζόμενο Έλληνα. Μας προσφέρει τα φωτεινότερα παραδείγματα των αρετών μας, την απίστευτη αντοχή της ιστορικής μας συνείδησης, την πίστη στον Ελληνισμό, την ευψυχία, την τόλμη, την πρωτοβουλία, τη δύναμη της εθνικής μας προσωπικότητας.

Φίλες και φίλοι

Η 25η Μαρτίου έθεσε τα θεμέλια μέσα σε επώδυνες συνθήκες για τη γέννηση του νέου ελληνικού κράτους. Αποτέλεσε ακόμα την αφετηρία, με την παράδοση που δημιούργησε, για τη μετέπειτα απελευθέρωση και άλλων ελληνικών εδαφών.

Σήμερα η «ουσία» και η «ψυχή» του '21, που είναι το αίσθημα της Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση.

Το ΄21 παραμένει  η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του.

Αυτές τις φλογερές μνήμες τρέμουν αυτοί που θέλουν τους λαούς ναρκωμένους και υπόδουλους. Γι αυτό θέλουν να  αποδομήσουν  το «θρύλο» και τα πραγματικά σύμβολα της Επανάστασης των Ελλήνων.

Παρασύροντας τους νέους, και όχι μόνο, σε χαμένους καταναλωτικούς Παραδείσους , προσπαθούν να εξανεμίσουν το «πάθος και τη λογική τους» ακυρώνοντας τους ιστορικούς αλλά και τους σημερινούς αγώνες της νεολαίας, προσπαθούν να εκμαυλίσουν την «ψυχή» της,  αδειάζουν το περιεχόμενό της ιστορίας και των αγώνων της  απαγγέλλοντας εθνικά κατηγορητήρια,  και καταλύουν κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή βάθους πέρα από τη «γεωγραφία του χρόνου».  Προσπαθούν τελικά να μετατρέψουν την ιστορία σε ένα παραμύθι θεμελιωμένο πάνω στα άκαμπτα και ακίνητα ιδεολογήματα της νέας τάχα εποχής.

Φίλες και φίλοι

Η ζωή είναι αγώνας αλλά ,όπως έλεγε ο Γληνός ,  ο αγώνας είναι ζωή. Σήμερα εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε το δικαίωμα να υποστείλουμε τη σημαία της επανάστασης του 21. Είναι μια επανάσταση διαρκής χωρίς ετερόκλητους όρους και όρια. Η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι μεγέθη διαπραγματεύσιμα. Σε αυτό το μεγάλο αγώνα τείνουμε το χέρι στους λαούς των Βαλκανίων αναγνωρίζοντας ότι ο αγώνας είναι κοινός, η μοίρα είναι κοινή. Οφείλουμε να συνυπάρξουμε, να κινήσουμε μαζί τον τροχό της ιστορίας, να θεμελιώσουμε το μέλλον για τις επόμενες γενιές.

"Βούλγαροι κι΄Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ΄αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή"

έγραφε ο Ρήγας στο Θούριο δίνοντας το πραγματικό, το οικουμενικό και πανανθρώπινο περιεχόμενο της εξέγερσης απέναντι στους ισχυρούς της εποχής.

Όπως τότε έτσι και τώρα. Ο αγώνας μας απέναντι στα μεγάλα οργανωμένα συμφέροντα που επιβουλεύονται την αυτοτέλεια και την ύπαρξή μας θα είναι αδυσώπητος.

Σ' αυτό το οικουμενικό χρέος οφείλουμε να διατηρήσουμε ως Έλληνες την ενότητά μας. Οφείλουμε όμως να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία μας και να αποφύγουμε λάθη και σκοπιμότητες που πάντοτε κατέτρωγαν τους Έλληνες.

Και δεν βρίσκω άλλο παράδειγμα από αυτό του Σίσυφου για να περιγράψω την προσπάθεια του ελληνικού λαού απ' το 1821 έως σήμερα, καθώς ανεβάζει με κόπο το βράχο της Ελλάδας που ονειρεύεται, αυτής που ο κάθε ελεύθερος έλληνας έχει στα βάθη της ψυχής του και θέλει να την ανυψώσει και να την ξαναφέρει στη θέση της, στην πρωτοπορία των λαών κι όταν πλησιάσει στην κορυφή κάθε φορά έρχονται οι ξένοι - και από αυτούς πρώτοι και καλύτεροι οι άσπονδοι φίλοι μας, για να την κατρακυλήσουν ξανά στις χαράδρες της ιστορίας. Κι άντε πάλι απ' την αρχή.

Είμαστε οι Έλληνες, μέσα σε ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει, υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε την πνευματική και πολιτική παράδοση στην οποία στηρίχθηκε η επανάσταση του 21.

Μιας επανάστασης που δεν εξετάζεται μόνο ως στρατιωτικό γεγονός Πανευρωπαϊκής ακτινοβολίας αλλά και σαν ένας πελώριος πνευματικός και ηθικός αγώνας ενός λαού που πιστεύει στην αξία των ιδεών που υπηρέτησε, υπηρετεί και θα υπηρετεί σε όλες τις εποχές, τις ακατάλυτες αρχές της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σήμερα, οι Έλληνες, παλεύοντας για την ειρήνη, παλεύουμε για να σταματήσουν οι επεκτατικοί και κατακτητικοί πόλεμοι  κατά των λαών που θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι. Η πάλη μας αυτή για την ειρήνη αποτελεί και στήριγμα των αγώνων των λαών, όπου γης, για την κατάκτηση τής ανεξαρτησίας τους και τής ελευθερίας τους.

Στην μαρτυρική Παλαιστίνη είναι ακόμη νωπό το αίμα των αθώων που έπεσαν σε ένα πόλεμο κατάφορα άδικο όπου η βαρβαρότητα περίσσεψε και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ξευτελίστηκε.

Στεκόμαστε λοιπόν ευλαβείς προσκυνητές , κλίνουμε νοερά το γόνυ μπροστά στους τάφους των αθάνατων νεκρών μας και υψώνουμε με ευγνωμοσύνη το νου και την καρδιά μας στους ελευθερωτές , στους ήρωες  και μάρτυρες των ηρωικών αγώνων του 1821.

Τους ατενίζουμε με υπερηφάνεια,  γιατί κρατήσαμε μέχρι τώρα αυτά που μας παράδωσαν και τους υποσχόμαστε ότι είμαστε έτοιμοι και στο μέλλον να υποστούμε κάθε θυσία για να υπερασπιστούμε τα πιστεύω και τις αξίες μας αλλά και να διατηρήσουμε κάθε σπιθαμή του Ελληνικού χώρου.

Να διατηρήσουμε τις παραδόσεις μας αλλά και να επιδιώξουμε την ανάπτυξη και την πρόοδο με μπροστάρη τη νεολαία μας.

Να οδηγήσουμε την Ελλάδα στην πρόοδο και την ευημερία .

Αυτό είναι και ένα από τα μηνύματα τής δικής μας Επανάστασης. Τής Ελληνικής Επανάστασης τού 1821.
Δόξα και τιμή στους έλληνες, που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία τής πατρίδας!
Δόξα και τιμή στους λαούς, που παλεύουν και σήμερα για την εθνική ανεξαρτησία τους, για ελευθερία και δικαιοσύνη!

Ζήτω η 25^η Μαρτίου 1821

Ζήτω οι αγώνες των ελλήνων

Ζήτω οι αγώνες των λαών για την ειρήνη.