Μήνυμα με την ευκαιρίας της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος

Αν και διανύουμε μία εποχή, στην οποία η τεχνολογία μάς δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε μεγάλα άλματα προς το μέλλον, η σχέση μας με τη φύση διαγράφει μια έντονη πορεία παρακμής.

Μια πορεία στην οποία δεν απαξιώνεται μόνο η φύση αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος. Οι κλιματικές μεταβολές, η αραίωση του στρώματος του όζοντος, η ελάττωση της βιοποικιλότητας, το νέφος των πόλεων, η λειψυδρία, η καταστροφή των δασών, το πρόβλημα στη διαχείριση απορριμμάτων, δεν προδιαγράφουν απλώς ζοφερό μέλλον, αλλά αποτελούν πλέον εφιαλτική πραγματικότητα. Τριπλασιασμός της συχνότητας των ακραίων καιρικών φαινομένων τα τελευταία τριάντα χρόνια, μεί-ωση των βροχοπτώσεων, αύξηση της θερμοκρασίας. Όλα τα παραπάνω που επιβεβαιώνουν η επιστημονική κοινότητα και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, είναι φαινόμενα που ζούμε όλοι καθημερινά.
Το ζήτημα είναι αν έχει γίνει συνείδηση ακόμα και σήμερα ότι η έλλειψη περιβαλλοντικού σχεδιασμού και οι καταστροφικές ανθρώπινες παρεμβάσεις προσθέτουν κάθε μέρα και μια απειλή για το μέλλον των πόλεων, της χώρας, του πλανήτη. Αν συνειδη-τοποιούμε ότι η επί χρόνια έλλειψη πολιτικής βούλησης και οράματος έχουν φέρει τα προβλήματα στην πόρτα μας. Αν οι πολιτικές που ακολουθούνται στα ζητήματα του περιβάλλοντος αντιμετωπίζουν σωστά, έγκαιρα και ολοκληρωμένα τα προβλήματα.
Δυστυχώς στα ζητήματα περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής δίνεται περιθωριακή μόνο θέση και αντιμετωπίζονται αποκομμένα από κάθε συζήτηση για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του τόπου. Αλλά και τα ζητήματα οικονομικής ανάπτυξης δεν λαμβάνουν υπόψη τους περιβαλλοντικές πολιτικές. Στην καλύτερη περίπτωση η αντιμετώπιση τους είναι αποσπασματική και σταθερά ασυνεπής και ασυνεχής.
Ζωντανά αρνητικά παραδείγματα το πιεστικό πρόβλημα της διαχείρισης των σκουπιδιών και των αστικών λυμάτων –δίπλα μας είναι η Ψυττάλεια με την καθημερινή επιβάρυνση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και την απειλή για τον Σαρωνικό, η εκχώρηση και εμπορευματοποίηση των ολυμπιακών εγκαταστάσεων αλλά και ο δραματικός περιορισμός των ελεύθερων χώρων και των δασικών εκτάσεων με πρόσφατη απειλή την απόπειρα αναθεώρησης του άρθρου 24 του Συντάγματος.
Ζητείται λοιπόν περιβαλλοντική πολιτική με όραμα. Ζητούνται πολιτικές που θα θέσουν ως στόχο την ολοκληρωμένη και βιώσιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων που πλήττουν το φυσικό μας πλούτο και την προώθηση του περιβάλλοντος ως πυλώνα ανάπτυξης και ευημερίας του τόπου. Πολιτική που θα σέβεται το αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα για υγιές περιβάλλον, το οποίο θα προστατεύεται και θα αξιοποιείται ως κοινή κληρονομιά και όχι ως σύνολο αναλώσιμων φυσικών πόρων.